မဟာမောရဇာတ်

မဟာမောရဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဗောဇတိုင်းပြည်တွင် မဟာမောရ မည်သော ဥဒေါင်းမင်းတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ ထိုဥဒေါင်းမင်းကား အလွန်လှပတင့်တယ်ပြီး၊ အဆင်းအရောင်တို့မှာ ရွှေရောင်တောက်တောက် ပြောင်လက်နေသည်။ အတောင်ပံများကား အလွန်ကြီးမားပြီး အဆင်းအရောင်တို့မှာလည်း လှပဆန်းကြယ်သည်။ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျက်သရေရှိလှသည်။ ဥဒေါင်းမင်းကား သီလ၊ သမာဓိနှင့် ပြည့်စုံပြီး၊ ဥဒေါင်းအပေါင်းတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။

ထိုဥဒေါင်းမင်းကား အလွန်သီလ ကောင်းမွန်ပြီး၊ သစ္စာတရားကို အလွန်မြတ်နိုးသည်။ နေ့စဉ် နံနက်တိုင်း နန်းတော်အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်၍ နံနက်ခင်း၏ အလှကို ခံစားရင်း တရားထိုင်သည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီးကား အလွန်မြင့်မားပြီး၊ အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွင်ကာ အရိပ်ကောင်းများ ပေးစွမ်းလျက်ရှိသည်။ ပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့်လည်း မွှေးကြိုင်လျက်ရှိသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ကမ္ဗောဇတိုင်းပြည်ကို အုပ်စိုးသော မင်းကြီးတစ်ပါးသည် နန်းတော်အနီးရှိ တောအုပ်ကြီးသို့ အမဲလိုက်ထွက်လာသည်။ မင်းကြီးကား အလွန်မိုက်မဲပြီး၊ တိရစ္ဆာန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းကို ဝါသနာပါလေသည်။ မင်းကြီးနှင့် တကွ မှူးမတ်, အမဲလိုက်သမားများစွာတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ နားသို့ အလွန်သာယာလှသော ငှက်သံတစ်ခုကို ကြားတော်မူသည်။ ထိုအသံကား အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး၊ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ မင်းကြီးကား ထိုအသံကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူပြီး အသံလာရာသို့ စူးစမ်းတော်မူသည်။

“အဘယ်သူနည်း...ဤသို့ သာယာလှသော အသံကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကား။” မင်းကြီးက အမိန့်တော်ရှိသည်။

အမဲလိုက်သမားများကား မင်းကြီး၏ အမိန့်တော်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက် အသံလာရာသို့ လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ မကြာမီပင် သူတို့ကား သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်တောက်တောက် ပြောင်လက်နေသော ဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုဥဒေါင်းကား အလွန်လှပတင့်တယ်ပြီး၊ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ဤကား အလွန်လှပဆန်းကြယ်သော ဥဒေါင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤကား အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကား ဤသို့သော ဥဒေါင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။” အမဲလိုက်သမားတစ်ဦးက လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား ထိုဥဒေါင်းကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်နှစ်သက်တော်မူသည်။ “အံ့ဖွယ်ပင်...ဤကား အလွန်လှပဆန်းကြယ်လှသော ဥဒေါင်းဖြစ်ပေသည်။ ငါကား ဤဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီး၍ နန်းတော်တွင် အလှဆင်လိုသည်။”

မင်းကြီးကား ဥဒေါင်းကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်တော်ရှိသည်။ အမဲလိုက်သမားများကား ဥဒေါင်းကို ပိတ်ဆို့ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့ရာတွင် ဥဒေါင်းမင်းကား အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားသည်။ ဥဒေါင်းမင်းကား အမဲလိုက်သမားများ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ရှောင်ရှား၍ လေထဲသို့ ပျံသန်းထွက်မြောက်တော်မူသည်။

မင်းကြီးကား ဥဒေါင်းကို လွတ်သွားသည်ကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်စိတ်ဆိုးတော်မူသည်။ “အချင်းတို့...ဤကား ငါ၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ ဂုဏ်ကို ထိခိုက်စေသည်။ သင်တို့ကား ဤဥဒေါင်းကို မည်သို့မျှ မဖမ်းဆီးနိုင်ကြသလော။”

ဥဒေါင်းမင်းကား လေထဲသို့ ပျံသန်းနေရင်းမှ မင်းကြီးအား ကြည့်၍ ဤသို့ သီချင်းဆိုလေသည်။

“အို...မင်းကြီး...သင်ကား အလွန်မိုက်မဲလှသည်။ သင်ကား အလွန်ပင် တိရစ္ဆာန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းကို ဝါသနာပါလှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သီလ, သမာဓိနှင့် ပြည့်စုံသော ဥဒေါင်းမင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကား သစ္စာတရားကို အလွန်မြတ်နိုး၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းလိုသည်။”

မင်းကြီးကား ဥဒေါင်း၏ သီချင်းကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ ဥဒေါင်းကား အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး၊ အလွန်ပင် ရဲရင့်လှသည်။ မင်းကြီးကား ဥဒေါင်း၏ ဂုဏ်ကို အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည်။

“အို...ဥဒေါင်းမင်း...သင်ကား အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှသည်။ သင်ကား အလွန်ပင် ရဲရင့်လှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်အား မဖမ်းဆီးလိုတော့ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစား၏။”

ထို့နောက် မင်းကြီးကား မိမိ၏ မှူးမတ်, အမဲလိုက်သမားများနှင့် အတူ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွချီတော်မူသည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းကြီးကား တိရစ္ဆာန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်တော်မူသည်။ မင်းကြီးကား သီလ, သမာဓိ, သစ္စာတရားတို့ကို လေးစားကြည်ညိုတော်မူသည်။

ဥဒေါင်းမင်းကား မိမိ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်လည်ရရှိတော်မူသည်။ ဥဒေါင်းမင်းကား မိမိ၏ ဥဒေါင်းအပေါင်းတို့နှင့် အတူ ပျော်ရွှင်စွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသည်။